van Lot Vekemans

in een project van
Kirsten De Coster, Serge Uytgeerts en André Lefèvre

Gif gaat over twee mensen die proberen te leven met ‘wat er niet is en wel had moeten zijn’. Het overlijden van hun kind heeft hen uiteengedreven. Nu ontmoeten ze elkaar opnieuw in de aula van het mortuarium omdat ze via een brief te horen hebben gekregen dat er een herbegrafenis moet komen vanwege gif in de bodem. Hij heeft een nieuw leven opgebouwd. Zij kan de gedachte aan een nieuw leven niet verdragen. Tijdens de paar uur die ze samen doorbrengen tasten ze elkaar af en blijkt hoe het grote verlies hun beider levens vergiftigd heeft. ‘Eerst verliezen we ons kind, dan ons zelf en dan elkaar.’ Zo vat de man samen wat hen overkomen is. In een intense dialoog blijven ze zoeken naar dat ene woord; die ene beweging waarin het verleden tot rust zou kunnen komen. Verscheurd door het verlies, maar niet in staat om te rouwen en verder te gaan.

Een prachtig geschreven stuk met ijzersterke dialogen, waarin twee personages in krachtige scènes met scherpe uitspraken en een vleugje humor vertellen hoe zij worstelen met hun verlies.